شب زندگي را كشت
اي روز !
تو مرگ را ناجي شو
۱۳۸۵ مرداد ۱۲, پنجشنبه
داغ
پيش خوانش:
همچنان كه قطعه اي كه به آشناي ِ دیر يافته ي ِ جان ام _ محسن _ تقديم شد پيش از پروازش نوشته شده بود ؛ اين قطعه هم مدت ها پيش نوشته شده ،اما گويي كابوسهاي ما مي بايد پس از نوشتن حتما" مكرر شوند . . . گويي نعره ي ِ مستانه ي ِ كابوس ها تمامي ندارد... براي همه ي ِ آنان كه قفس در ذهنشان جايي ندارد و غمگنانه جز خشم بر تن و جان ِ خويشتن راهي نمي يابند و دريغا رهايي ،دريغا ...
داغ
خون
رنگين كمان ِ پرواز ِ پرنده را مي گيرد
تا بال ِ شكسته اش
بر ماسه ها كشيده شود
- چگونه تن ات لانه ي ِ درد شد؟
با كدام سرب و پيكان؟
با كدامين چنگال و
كدامين منقار؟
دريا بر كناره ي ِ صحرا مي غرد
صحرا بر كناره ي ِ دريا
و مرغك ِ ترسان
اين سو و آن سو مي دود
- در آغاز ِ هجرت ات
با گذر از فراز ِ آب و
فرود ِ ستاره
كدام مقصد را مي جستي؟
كنار ِ كه و
كدامين مأمن را؟
مكعب هاي ِ سياه ِ خرچنگي
مست و حريص
حلقه مي شوند و ...
تل سياه ِ جنباني
اندام ِ پرنده را گم مي كند
- اي تك مانده ي ِ معصوم !
در اصطكاك ِ سنگين ِ بال و ماسه
با ساقه ي ِ خسته ي ِ پا
در ساحل ِ دريا
هيچ گونه راهي
هيچ كوره راهي
به آغوش ِ موج ات نبود؟
- راهي به رهايي
از خاك و تباهي
كه آوازخوان بخوابي
كه آرامگون برقصي –
* * *
خاطره ي ِ رنگين و لطيف ات
بر آسمان ِ جنگل و دريا مي گذرد
بر آسمان ِ صخره و صحرا
تا تلّ ِ سياه ِ جنباني
دل ام را زندگي كند
روي ِ دل ام خواهد ماند
خواهد ماند
اشتراک در:
پستها (Atom)
