باران

 

 

شروع به باريدن كن ديگر!

مي خواهم قبل از هجوم آخرين آفت

دانه شوم

 

 

نمي باري؟

 

 

چهار سرود برای غزل پنجم

 

 

(۱)                                                         

                                                   

 

تو چرا حرف نمي زني؟

مگر بنا به گفتن ِ يكريز  ِ تو نشد؟

يعني چه حرفي نمانده؟

.

.

.

تو هم داري گريه مي كني؟

مگر اين بار نوبت ِ ِمن نبود؟

 

 

(۲)

 

 

 

دي ماه ِاينجا

با آنجا فرق دارد:

احازه مي دهي تا خانه بروم

كمي گرم شوم

لباس بپوشم

و بعد بر گردم؟

منتظر مي ماني؟

 

 

نه، اصلا" با هم برويم و بر گرديم

- كسي كه تو را نمي بيند!-

يا برويم و بمانيم

تا هميشه بمانيم

 

 

 

(۳)

 

 

 

سرد ،سرد ،سردم است

تب ِداغ ِ اول ِديدار

فرو نشسته است

تو هم سكوت كرده اي

- به زور مگر حرفي از تو درآورم!-

 

 

سرد ، سرد ،سردم است

مثل ِگور ِمرده ي ِ تازه مرده

در شب ِسرد ِ دي ماه

 

 

 

(۴)

 

 

 

.

.

.

- كجاي ِ فيلمو ديدي؟

- صورت ِ يه آقا رو نشون مي داد

- صورت ِ يه آقا؟!

- بعد پيام بازرگانياي وسط فيلمو هم ديدم!

.

.

.

با دل ِ گرفته و صورت ِ خيس

لبخندي مي زنم

درست مثل ِ لبخند ِخود ِ تو

ولي هنوز

گريه ام بند نمي آيد

مي توانم ادامه دهم؟