۱۳۸۶ بهمن ۲۰, شنبه

حسرت


پیش خوانش : دل ام می خواهد بعد از خواندن hasret از ناظم عزیز ! ، آفریدگار واژه هایی با بوی ناب شرافت عمیق انسانی ، دست کم کرکره ی برگردان ها را پایین بکشم و از زبان حافظ بزرگ بگویم اش که :


                                                                          هرچه هست از قامت ناساز بی اندام ماست


                                                                            ورنه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست





 



                                                       به : حسین نازنین


 




به دریا برگشتن می خواهم !


در آینه ی آبی آب ها


قد کشیدن / دیده شدن می خواهم !


به دریا برگشتن می خواهم  !


 


کشتی ها در افق روشن می روند /  کشتی ها می روند !


بی که بادبان های سفید و کشیده


پرا ز غم باشد


مهلت عمرم سرانجام


در کشتی ها به  آخر می رسد


و مادامی که از ناگزیری مرگ / گریزی نیست


مانند نوری فرورونده در آب ها


در آب ها فرو مردن می خواهم !


به دریا برگشتن می خواهم !


به دریا برگشتن می خواهم !


 







شاخساران ( فدریکو گارسیا لورکا ) - حسین محمدی


 


ای کاش سلین ایرانی بود - مهدی سحابی


 


زوال رهبری روشنفکری ادبی - محمد قوچانی


 


کریه اکنون صفتی ابتر است - هژیر پلاسچی


 


چه كسی از ابراهيم گلستان نمی‌ترسد ؟ - محمود فرجامی


 


صلیب به روایت هیچکس - داستانی از محمد عرب زاده در نشریه شهروند کانادا


 


کودکی هایم کو؟! (یوسف هایال اوغلو) - حسین محمدی


 


چه معامله باید کرد؟ - میرزاده عشقی


 


شعر بی خوابی سگ اصحاب کهف - سروش سمیعی


 


هجرانی - محمد عرب زاده


 


کودک و کرکس - کوین کارتر


 


 

۱۳۸۶ بهمن ۹, سه‌شنبه

رفته

 




                             شعر(giden) از ناظم حکمت


 


 



بر روی شیشه ها


برف و شب.


ریل های درخشان  در شب سفید


ناکامی وصل را


به خاطر می آورد


در سومین سالن انتظار ایستگاه


کودکی با پای برهنه


و روسری سیاه


می خوابد.


من پرسه می زنم ...


برف و شب بر پنجره ها.


ترانه ای را در جانم می خوانند


این


محبوبترین آهنگ دوست رفته ی من بود


محبوبترین آهنگ ...


محبوب ترین ...


مح...


دوستان !


به چشمانم نگاه نکنید


گریه از درونم می جوشد.


ریل های درخشان در شب سفید


ناکامی وصل را


به خاطر می اورد


در سومین سالن انتظار ایستگاه


کودکی با پای برهنه


و روسری سیاه


می خوابد.


برف وشب بر پنجره ها.


ترانه ای را


در جانم می خوانند.


 


 




پ.ن۱ : پیش از آن که در خط سیر زمان پیش بروی و به پایان برسی گاه پایان از گذشته سرریز می شود و به سوی تو می آید ... و آهنگی را در جان ات با سوت می نوازد .



 






ترانه ی سوار (فدریکو گارسیا لورکا) - حسین محمدی


 


پاسخ به پرونده سازی های یک مفتش فرهنگی - کانون نویسندگان ایران


 


فیل در تاریکی - قلی خیاط


 


چرا ابراهيم گلستان با دوربين می نويسد؟ - بصیر نصیبی


 


برای مارسیای رذل عزیز - امیرحسین یزدان بد


 


بروکراسی و حرف هایی از مرد رادیکال - مجید ضرغامی


 








پ.ن ۲ : دوستانی که برای خواندن لینک ها مشکل دارند می توانند از سایت های www.apushistory.info و  www.apliterature.info استفاده کنند .