سروي بلند بالا
از ميان ِعلف هاي ِ پوسيده
مي گذرد
فقط نگاه كن
نگاه!
... گذشت
حالا نگاه كن گياه ِ زرد!
فقط آه مانده
آه!
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
برای پاره به هم چسبیده مان/ در دو سیاره دور از هم/ فریادی خواهم زد/ اگر چه تو نشنوی ...
دنبال کننده ها
بايگانی وبلاگ
-
▼
2006
(97)
-
▼
ژوئن
(33)
- حسرت
- نرینگی و کارد
- نایابی
- چشم انداز تنهایی !
- دشنه می خواهم ...
- قطع!
- سگ جان!
- عذاب!
- کوین کارتر
- جوهر سیاه ...
- چهارگانه
- چند واژه ی ساده ...
- خدا
- غزل ششم
- لیلا
- برف
- باران
- چهار سرود برای غزل پنجم
- غزل پنجم
- نماینده ی هستی ...
- خودخواهی
- کویر
- عشق
- سرو
- پیان
- باد و باران
- باران و عروسک
- هوای دونفری
- یلدا
- پرنده
- نیم شب دریا
- بهانه
- چهره
-
▼
ژوئن
(33)
درباره من
سلام حبیب عزیز
پاسخ دادنحذفنوشته های خوبی دارید فقط کمی تلاشت را بیشتر کنی بهتر هم میشه
اینک بدیم؟
کلبه درويشي حقير با مطلبي آموزنده ....انسانهاي وارسته و برگزيده .....بروز شده است ...منتظر حضور گرمتان و قدوم سبزتان هستم ..
.آرزوي تندرستي و سعادتمندي شما را دارم ...در پناه حق ......
به روز مرگ چوتابوت من روان باشد ...گمان مبر که مرا درد اين جهان باشد ....
زندگی من
پاسخ دادنحذففقط آه و اندوهی نهفته
دلت بهاری
کنجکاوی کشاندم به خانه ات . این نگاه دقیق به کارهای دوستان . مردی صاحب نگاه !!!
پاسخ دادنحذفتابعد.