هذيان حروف به هم ريخته بر گونه ها

 

 

 

نه! يادم نمي رود

مي نويسم اش

گاواره بان يادم است

كمركش هم از يادم بالا نمي رود

.

.

.

فعلا" همينجور چكه كن

قرن بيست و يكم و مرثيه اي بر معجزه

نقش ِ سنگ است

سنگ هم تشنه است

تشنه هم سنگ است

تاريك است

.

.

.

در كه باز شد بيا تو

. . . ؟!

اگر خواستي هم، بمان

پرچم و عرياني هم بپوش

.

.

.

سطر آخر كركس كه نباشد

هر كلمه اي خوب است...

 من رسيدم […]!

.

.

.

مسير ِ طوفان را ببر به بيابان

خس خس ِ سينه  افتخار ندارد...

تو اگر برسي

خواندنی هستی

حتی اگر نوشته نشوی !

 

                                                                85.8.29

 

 

دوگانه

 

1

 

  

 

شب بيست و دوم است

ابر را اگر كنار بزنی

پيشروي ِ فاش ِ ظلمت را

تا نزديكي ِ  نيمه ي ِ ماه

خواهي ديد؛

حالا پا و زمان هم

سهمي برابر دارند

 

 

عصا به زير بغل دارد

- به گمان ام همان عصايي ست

كه بايد باشد –

 

 

چشمي كور

- حاوي ِ همزاد -

مي گريد

ماه مي خندد

 

 

2

 

 

... كه روحي هرشب

تا سحر بر لب دريا

گريه كند؟

 

 

اقيانوس ِ حسرت را

با خود به گور خواهي برد

حسرت ِ دريا

در خود ِ دريا غرق مي شود!